Van uitvoerdrukte naar vakliefde
Ik dacht dat ik wist wat “de laatste loodjes” betekenden. Tot ik dit boek schreef. De Communicatie Revolutie begon als een helder plan — een strategisch manifest met lef. Maar tegen het einde leek het verdacht veel op een bevalling. Met weeën, slapeloze nachten en een eindeloze stroom koffie.
“Waarom wilde ik dit ook alweer?”, vroeg ik mezelf meerdere keren hardop af. Tussen twee redactierondes in, met rode aantekeningen in de kantlijn en een laptop die zuchtte onder de hoeveelheid versies: final_final_definitief_v34.docx.
Het begin: 1,5 jaar geleden
Ongeveer anderhalf jaar geleden begon het idee te borrelen. Ik wist toen al dat mijn periode bij het Mediacollege Amsterdam ooit zou eindigen — en ik wilde dat afsluiten met een mooie strik.
Ik had daar, samen met het team, de afdeling Marketing & Communicatie opnieuw opgebouwd: van middelenmachine naar strategisch kompas. Alles wat we daar ontwikkelden — de processen, de rollen, de inzichten, de successen én de lessen — verdienden het om vastgelegd te worden. Niet alleen als herinnering, maar als handboek. Zodat iemand anders er direct mee aan de slag kan.
Dat was het startschot. Wat begon als een bundeling van werkwijzen en formats, groeide uit tot iets groters: een beweging. Een revolutie.
Het schrijfproces: van glow naar grind
De eerste maanden waren heerlijk. Ideeën borrelden op, hoofdstukken vloeiden soepel, mijn hoofd zat vol energie en adrenaline. Maar halverwege sloeg het om. Alsof ik van de eerste drie maanden zwangerschap ineens in het derde trimester belandde: log, zwaar en emotioneel.
Er kwamen hobbels. Deadlines die niet haalbaar bleken. Feedback die prikte. En dat stemmetje in mijn hoofd dat zei: “Misschien is het nog niet goed genoeg.”
Maar ik zette door — met dezelfde overtuiging waarmee ik een afdeling transformeer: structuur aanbrengen, ritme vinden, regie pakken.
En toen kwam de redactieslag. Dat mag gerust de bevalling zelf heten. Er werd geschrapt, herschreven, verscherpt en gevloekt. Maar ook gelachen, geproost en opnieuw begonnen. Want eerlijk is eerlijk: zonder een scherpe redacteur had dit boek nooit die STACCATO-signatuur gekregen.
Waarom ik dit wilde
Omdat ik vind dat Marketing & Communicatie geen sluitpost mag zijn.
Omdat ik geloof dat we als vakgenoten meer kunnen dan uitvoeren.
En omdat ik elke dag zie hoeveel potentie er in teams zit — zolang ze de ruimte krijgen om richting te geven in plaats van achteraf te repareren.
De Communicatie Revolutie is mijn strijdkreet, mijn handleiding én mijn liefdesbrief aan het vak.
Nu is het zover
De redactieslag is klaar. Het manuscript ligt strak en scherp — eindelijk. De opluchting is groot, maar ook het besef: dit was pas de bevalling.
Nu komt de kraamtijd. Het moment dat mijn boek de wereld in mag, op eigen benen, met trots en een tikje spanning.
Dus ja, het was zwaar.
Maar zoals bij elke bevalling: zodra je dat boek in handen houdt, vergeet je de pijn.
Dan rest alleen trots. En een stille gedachte: zou ik ooit nog een tweede schrijven?
